ജീവിതം ഒരു സ്വപ്നം പോലെയാണെന്നു തോന്നും. ഒന്നു കണ്ണ് ചിമ്മിയാല്‍ ഈ കാഴ്ചകളെല്ലാം എന്നെന്നേക്കുമായി മറഞ്ഞു പോകും.... പിന്നീട് മറ്റൊരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടോയെന്ന് ശാസ്ത്രം ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുമില്ല. അങ്ങിനെയൊരു സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാനുമുണ്ട്....അത്തരമൊരു സാധ്യതയെ തേടിയുള്ള അന്വേഷണം രസകരമാണ്.

NIMHANS ലെ ഡോ.സത് വ്ന്ത് കൌര്‍ പസ്രീജ 1998 ല്‍ ‘മരണാനന്തരജീവിതവും പുനര്‍ജന്മസിദ്ധാന്തവും’ എന്ന വിഷയത്തില്‍ നടത്തിയ ഗവേഷണം ശ്രദ്ധേയമാണ്. പുനര്‍ജന്മം അവകാശപ്പെട്ട 600 വ്യക്തികളില്‍ നടത്തിയ പഠനത്തില്‍ 60% പേരും തങ്ങളുടെ മുഞ്ജ്ന്മത്തെക്കുറിച്ച് നല്‍കിയ സൂചനകള്‍ യാഥാര്‍ഥ്യമാണെന്ന് നേരിട്ടുള്ള അന്വേഷണത്തിലൂടെയും ശാസ്ത്രീയമായ തെളിവുകളിലൂടെയും സ്ഥിരീകരിക്കുകയുണ്ടായി.

ഒന്നുരണ്ട് ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ഇപ്രകാരമാണ്: കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില്‍ താനൊരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു എന്നും ഒരപകടത്തിലാണ് താന്‍ മരിച്ചതെന്നും അവകാശപ്പെട്ട പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കാലില്‍ 9 ഇഞ്ച് നീളത്തില്‍ ഒരു മുറിവിന്റെ പാടുണ്ടായിരുന്നു. താന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നതെവിടെയാണെന്നും പെണ്‍കുട്ടി സൂചനകള്‍ നല്‍കി. അന്വേഷണത്തില്‍ പെണ്‍കുട്ടി നല്‍കിയ സൂചനകള്‍ സത്യമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. മരിച്ച ചെറുപ്പക്കാരന്റെ പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ട് പരിശോധിച്ചപ്പോള്‍ , അപകടത്തെത്തുടര്‍ന്ന് ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കാലില്‍ 9 ഇഞ്ച് നീളത്തില്‍ മുറിവുണ്ടായതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

മറ്റൊരു വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തില്‍ ധാരാളം വൈകല്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തില്‍, അയാള്‍ ഒരപകടത്തിലാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് കണ്ടെത്തി. അപകടത്തില്‍ അയാളുടെ ചില ശരീരഭാഗങ്ങള്‍ ചിതറിപ്പൊയതായി പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ട് വ്യക്തമാക്കി. അതേ ശരീരഭാഗങ്ങളിലാണ് ഈ ജന്മത്തില്‍ വൈകല്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായത്.

കുട്ടികളായിരിക്കുമ്പോഴാണ് പലരും തങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് വാചാലരാകുന്നത്, മുതിരുമ്പോള്‍ അതെല്ലാം മറന്നുപോവുകയും തങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതവുമായി ഇണങ്ങി ചേരുകയും ചെയ്യുന്നതായി ഗവേഷക നിരീക്ഷിക്കുന്നു. പല കേസിലും മരണത്തിനും പുനര്‍ജന്മത്തിനുമിടയില്‍ ഏകദേശം 9 മാസത്തെ ഇടവേളയാണുണ്ടായിരുന്നത്.

വിര്‍ജീനിയ യൂണിവേര്‍സിറ്റി സൈക്യാട്രി വിഭാഗം മുന്‍ മേധാവി ഡോ. സ്റ്റീവന്‍സണ്‍ തന്റെ 40 വര്‍ഷം നീണ്ട ഗവേഷണത്തിലൂടെ ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും പുനര്‍ജന്മത്തിനു സാധുത നല്‍കുന്ന മൂവായിരത്തോളം കേസ്സുകളാണ് കണ്ടെത്തിയത്. അദ്ദേഹം പഠനവിധേയമാക്കിയത് പ്രധാനമായും കുട്ടികളെയാണ്. കുട്ടികളുടെ ശരീരത്തില്‍ ജന്മനായുള്ള പാടുകളും കലകളും വൈകല്യങ്ങളും (പാരമ്പര്യമായിട്ടുള്ളതും, രോഗബാധയാലുണ്ടായതും, ജനനസമയത്തുണ്ടായതും ഒഴിച്ച്) മരിച്ചുപോയ വ്യക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ വൈദ്യപരിശോധനാഫലങ്ങളുമായി ഒത്തുനോക്കിയാണ് പഠനങ്ങള്‍ നടത്തിയത്. ഒരുദാഹരണം:
Figure 1. Hypopigmented macule on chest of
an Indian youth who, as a child, said he
remembered the life of a man, Maha Ram, who was
killed with a shotgun fired at close range.




2. The circles show the principal shotgun wounds
on Maha Ram, for comparison with Figure 1. [This drawing
is from the autopsy report of the deceased.]

ഇത്രയേറെ പഠനങ്ങള്‍ നടത്തിയെങ്കിലും പുനര്‍ജന്മം ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെടുന്നില്ല, പുനര്‍ജന്മത്തിനു സാധ്യതയുണ്ടെന്നു മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളു, കൂടുതല്‍ ശാസ്ത്രീയപഠനങ്ങള്‍ ആവശ്യമാണെന്നും.

പഠനങ്ങള്‍ നടത്തിയവരുടെ കേസ്സുകളിലൊന്നും കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരൊ സ്വാഭാവിക മരണം സംഭവിച്ചവരോ ഉള്‍പ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും ശ്രദ്ധേയമാണ്. മരിക്കുന്നവരെല്ലാം പുനര്‍ജ്ജനിക്കുന്നുമില്ല.

ബാല്യത്തില്‍ കുട്ടികള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പല അകാരണഭയങ്ങളും (phobias) മുഞ്ജന്മാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നും ഇവര്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വം എങ്ങിനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്നത് ശാസ്ത്രത്തിനു അത്ര കൃത്യമായി നിര്‍വചിക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല, മുഞ്ജന്മാനുഭവങ്ങള്‍ക്കും അതിലൊരു പങ്കുണ്ടാവാമെന്നും ഇവര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

മൂന്ന്നാല് വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ വെള്ളം ഓളമടിക്കുന്നത് കാണുന്നത് എനിക്കു പേടിയായിരുന്നു. പൂട്ടുന്ന വയലിനടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ അവിടുന്ന് ഓടിപ്പോവുന്നതും പാലത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണ് മറച്ചുപിടിക്കുന്നതുമൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു. അതൊക്കെ അകാരണമായ ഭയമാണെന്ന് അപ്പോഴും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. 5വയസ്സിനു ശേഷം ആ പേടി മാറി. പിന്നീട് കടലായും പുഴയായും വെള്ളച്ചാട്ടമായും സുനാമിയായും മഴയായും പലപല ഭാവത്തില്‍ ഇരമ്പലോടെ സ്വപ്നത്തില്‍ കടന്നു വന്ന് വെള്ളം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി. എങ്ങോട്ട് ഓടിരക്ഷപെടാന്‍ നോക്കിയാലും അവിടെയെല്ലാം തിരകള്‍ ഒഴുകിയെത്തും. രക്ഷപെടാനുള്ള ഓട്ടം ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു......! വെള്ളത്തെ ഭയപ്പേടേണ്ട യാതൊരു സംഭവവും ഈ ജന്മത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഈ ഭയത്തിന്റെ വേരുകള്‍ മറ്റൊരു ജന്മത്തിലേക്കും പടര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ..?

ഒരു യോഗിയുടെ ആത്മകഥ വായിച്ചപ്പോള്‍ ചില വരികള്‍ കൌതുകമുണര്‍ത്തി;

“I find my earliest memories covering the anachronistic features of a
previous incarnation. Clear recollections came to me of a distant life,
a yogi amidst the Himalayan snows. These glimpses of the past,
by some dimensionless link, also afforded me a glimpse of the future.“

പിന്നീട് ന്യുറോസൈക്കോളജി ഇഷ്ടവിഷയമായപ്പോള്‍ ഇതേ വരികള്‍ വീണ്ടും ഓര്‍മ്മയിലെത്തി.
അത് സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. ശിശുക്കള്‍ ദിവസേന 16 മണിക്കൂറിലധികം ഉറങ്ങുന്നു. അതില്‍ കൂടുതല്‍ സമയവും REM sleep ആയിരിക്കും. അപ്പോഴാണ് സ്വപ്നം കാണുന്നത്. ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തുണ്ടാവുന്ന ഭാവവ്യത്യാസങ്ങളില്‍ നിന്നും അവര്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാണ്. പക്ഷെ എന്തിനെക്കുറിച്ച്..? സ്വപ്നങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ ഒരു സാധാരണ പ്രവര്‍ത്തനം എന്നതിലുപരി അത് മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആണ്. ഭാഷ വശമില്ലാത്തതിനാല്‍ ശിശുക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വെറും ചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രമായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. പക്ഷെ എന്തിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍....? ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം ചിത്രങ്ങളായി ക്രോഡീകരിച്ച് അവയ്ക്ക് വികാരങ്ങളുടെ നിറവും മണവും നല്‍കി ഓര്‍മ്മകളായി മസ്തിഷ്കത്തില്‍ ശേഖരിച്ച്, പിന്നീട് സ്വപ്നങ്ങളായി അനുഭവിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുമോ....? ഇവിടെയാണ് എനിക്ക് യോഗാനന്ദജിയുടെ വാക്കുകള്‍ ഓര്‍മ്മവന്നത്.

അതിനുശേഷമാണ് ‘സ്വപ്നങ്ങളുടെ നിഗൂഡതകളിലെവിടെയോ ജന്മാന്തരങ്ങളുടെ പൊരുള്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു’ എന്നൊരു ചിന്ത ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുനടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്.

“മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ ആത്യന്തികലഷ്യം ചൈതന്യസാക്ഷാത്കാരമാണ്. ജനിമരണങ്ങള്‍ അവിടെ ഒടുങ്ങുന്നു. പിന്നെ അനന്തമായ ആനന്തം മാത്രം“ ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകള്‍.
കേള്‍വിക്കാരില്‍ ഒരാളുടെ മനസ്സിടിഞ്ഞു, സാധനകള്‍ ചെയ്യുമ്പോഴും ആ ഓര്‍മ്മ കടന്നു വന്ന് നിരാശപ്പെടുത്തുന്നു....
സാധനകള്‍ കൃത്യമായി ചെയ്ത് മുക്തി നേടണമെന്ന് തല്‍ക്കാലം ആഗ്രഹം തോന്നുന്നില്ല........
മരണശേഷം അകലെയെങ്ങോ , പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു വിദൂരകോണില്‍ ഒരു നിര്‍ജ്ജീവനക്ഷത്രമായി പുനര്‍ജ്ജനിക്കാനും ഞാനില്ല......
എനിക്ക് ഈ പ്രിയസ്വപ്നത്തില്ലേക്ക് ഉണര്‍ന്നാല്‍ മതി......!