ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ വെറും സങ്കല്പമെന്നു എങ്ങനെ കരുതാനാവും..? വെറുതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കല്ലിലോ നിസാരമായ ഒരു പുല്ച്ചെടിയിലോ പോലുമുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ആസൂത്രണം വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരി പൊലും ശൂന്യതയില്‍ നിന്നുണ്ടായി ശൂന്യതയില്‍ ലയിക്കുന്നില്ല. അതിനും വന്ന വഴിയും പോയ വഴിയും ഉണ്ട്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവന്‍ ശൂന്യതയില്‍ നിന്നുണ്ടായി ശൂന്യതയില്‍ മറയുന്നുവെന്ന് എങ്ങിനെ വിശ്വസിക്കാനാവും.... അനുഭവങ്ങള്‍ പതിയുന്നത് പ്രാണനിലാണ്. പ്രാണനില്‍
പതിയുന്ന അനുഭവങ്ങളെ (ഈ ശരീരം സാക്ഷിയായ അനുഭവങ്ങളെ മാത്രം) ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ സഹായിക്കുക മാത്രമാണ് തലച്ചോറിന്റെ പങ്കെന്നാണ് ( protein bonds) ഇതു വരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത് . ശരീരം നശിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും വ്യക്തിത്വം നിലനില്‍ക്കുന്നു. മരണം ഒരു ഫുള്‍സ്റ്റോപ്പാണെന്നും അതിനപ്പുറം ശൂന്യതയാണെന്നും വിശ്വസിക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല. അതൊരു ഇടവേളയായിരിക്കും... ഏകാന്തമായൊരു യാത്ര....പുതിയൊരു ശരീരം ലഭിക്കുന്നതു വരെ... പുതിയ നാടകം തുടങ്ങുന്നതു വരെ.. കഥയും സന്ദര്‍ഭങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും മാറുന്നുണ്ടെങ്കിലും അഭിനയിക്കുന്നത് പഴയ ആള്‍ തന്നെ. പുതിയ നാടകം ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ പഴയ റോള്‍ മറന്നു പോകുന്നത് സത്യത്തില്‍ അനുഗൃഹം തന്നെയാണ്. എങ്കിലല്ലേ പുതിയ ബന്ധങ്ങളില്‍ മമത തോന്നുകയുള്ളൂ... ഏതോ ഒരു കഥാപാത്രമായിട്ട് ഞാന്‍ അഭിനയിക്കുന്നു. ആ കഥാപാത്രമായിട്ടു മാത്രം ഞാന്‍ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ അഭിനയിക്കുന്ന ഞാന്‍ ആരെന്നു മാത്രം തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിച്ചാല്‍, ആ തിരിച്ചറിവില്‍ എന്റെ വ്യക്തിത്വം നശിച്ച് ഞാനെന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരുമത്രെ.... ആ തിരിച്ചറിവുണ്ടാകും വരെ, ഓരോരോ വിഡ്ഡിവേഷങ്ങള്‍ കെട്ടി ആടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും......